lekker aan de knutsel

We zijn zo onderhand aan het aftellen tot ons derde kleinkind geboren wordt en ook dit keer mag ik de geboortekaartjes maken, een eretaak hoor 😊. Laura’s verlof gaat al bijna in en ook met de kaartjes schiet het lekker op, deze week komt het zover wel af. Straks wordt het even pittig doorwerken als ze geboren is, want dan kunnen de tekst en de naam er natuurlijk pas bij. Maar goed, de kaartjes hoeven niet per se de volgende dag de deur uit. In ‘onze' tijd was dat wel min of meer de gewoonte, maar de kaartjes worden tegenwoordig vaak wat later verstuurd. Zo kunnen de papa’s, mama’s, broertjes en zusjes even wat rustiger samen genieten van en wennen aan de nieuwe wereldburger. Helemaal geen gek idee eigenlijk…

echo #2

Natuurlijk ben ik wel mee geweest, gisteren, toen de echo bij Laura gemaakt werd. Ahhh, en dan beginnen ze met het hartje... Dat is toch altijd een ontroerend moment hoor, het brok in de keel heb ik maar even weggeslikt, hahaha. Ik mocht een foto maken, en Laura vond het ook goed als ik die op mijn blog zou zetten. Ik heb het hartje zien kloppen, voetjes, handjes, botjes en buikje gezien en er is een 3D-echo gemaakt. Zo mooi - wat kan er toch veel tegenwoordig - maar ook een beetje bizar vind ik altijd. Het beeld lijkt altijd een beetje bobbelig, ze is in het echt vást een stuk mooier 😉

Het is nu alleen nog een kwestie van groter groeien maar we zijn stiekem wel al een beetje aan het aftellen. 

en het wordt…

De 20-wekenecho is inmiddels geweest en die werd gemaakt op onze oppasdag! We zaten dus dicht bij de bron, hahaha! 😉Ze konden goed zien of het minimensje-in-de-maak een meisje is of een jongen: we krijgen er een kleindochter bij!

‘s Middags heb ik, toen Daan uit school was, met hem en Emma cakejes versierd. Met roze glazuur, manna en hagelslag, maar verder hebben we nog niks verteld, dat lieten we aan Laura en Jeroen over. Bij het eten hebben ze het verteld: Tja, waarom hadden we nou die cakejes versierd? Was het een speciale dag? Daan keek me vragend aan: “Oma, is het een speciale dag? Nee hè?”. “Ja, toch wel Daan…” En toen ze uitlegden waaróm het toch wel een speciale dag was en dat hij de grote broer wordt van twéé zusjes vond hij dat reuze stoer. Langs Emma gaat het nog een beetje heen, die is er nog een beetje te jong voor, al vindt ze het prachtig dat er een baby komt. Ze had bijvoorbeeld ‘s middags haar papa tot baby gebombardeerd, die moest een flesje, hahaha, dus het zit wel in haar koppie. Mooi toch he, die kleinkinderen van ons.
En dan was er dit nog: Voor zover ze op de echo’s kunnen zien is alles goed, en dát vinden we het allermooiste!

zó blij!

Toen Daans verjaardag werd gevierd vertelden Laura en Jeroen dat ze een derde kindje verwachten.
Nou wisten wij en Jeroens moeder het al ietsjes eerder, maar zo’n verjaardag is natuurlijk ook een mooie gelegenheid, zo met (bijna) alle broers en zussen bij elkaar, om het verder te vertellen. De kritische grens is inmiddels zo goed als gepasseerd, dus nu mag echt iedereen het weten, ha! Hoeven we niet meer bang te zijn ons te verspreken. 
Het is toch niet te geloven, een jaar of wat geleden dachten we nog dat we dat niet zouden gaan meemaken en nu is ons derde kleinkind op komst! Ik kan niet uitleggen hoe dat voelt, maar misschien hoeft dat ook niet 😊 We zijn zó blij!

Je merkt het niet zo erg aan Daan en Emma, maar ze zijn er meer mee bezig dan je denkt. Daan maakte zomaar ineens een kunstwerk waarop hij het gezin in eenhoorns tekende. VIJF eenhoorns welteverstaan, de baby tekende hij er ook al bij! Er gaat meer om in dat koppie dan je denkt… En Emma komt regelmatig met een boekje over een baby-op-komst aansjouwen, en we zien haar ook weer wat vaker de babypop een flesje geven. Maar dat kan ook toeval zijn hoor, misschien wíllen we dat gewoon zien… 😉

Wat die tiebreaker betreft: Laura en Emma, Jeroen en Daan, dat is twee van elk. En ook als je verder kijkt, zijn er zowel aan Laura’s kant als aan de kant van Jeroen evenveel jongens als meisjes. Zowel wat de broers en zussen betreft als de neefjes en nichtjes. En ook verdeeld per gezin gaat dat op, dat is toch wel apart he? Jeroens vader, die we helaas moeten missen, telt natuurlijk gewoon mee. Dit baby’tje, de tiebreaker, gaat die balans dus danig verstoren, hahaha 😜

echo

Laura is nu 31 weken. Afgelopen donderdag ben ik met haar mee geweest naar haar zwangerschapscontrole, zo bijzonder! Bij de echo liet Uk weer zien dat hij niet graag op de foto wil, steeds lag er een handje of voetje in de weg, het lukte niet om het hele snoetje op de kiek te krijgen. Maar ik heb wel zijn koppie gezien, zijn neusje en nog meer ;) , en het is evengoed wel een mooi gezicht hoor, zo’n knuistje in beeld, smellllt…. Bij het kloppen van het hartje moest ik natuurlijk weer wat wegslikken, ik vind het zó ontroerend. Wat een muts he…

De eindstreep komt langzaam maar zeker dichterbij, en ik kan niet wachten om in het echie kennis te maken met onze kleinzoon.

mododagje Alkmaar

Vanmiddag hebben Laura en ik Alkmaar onveilig gemaakt, een mododagje dus. Of eigenlijk een half dagje want Laura moest op tijd thuis zijn in verband met een afspraak. Maar het was weer erg gezellig en het weer kon niet beter. Eerst hebben we samen geluncht op een terrasje in de zon en toen gingen we op pad voor de baby. Ik keek mijn ogen uit in die winkel, Wonderstore, tjongejonge wat hebben ze toch veel leuk spul voor dat kleine grut! Het bleef niet bij kijken natuurlijk, we hebben ook wel een paar dingetjes gekocht voor het wurm ;) en ook nog een ketting met een belletjesballetje er aan voor mama Laura. Jaren geleden heb ik eens gezegd dat ik dat voor haar zou kopen als ze later zwanger zou zijn. En dat wist ze nog ;) Leuk toch he?

Texel

We zijn weer heerlijk naar Texel geweest, dit afgelopen weekend, en wat hebben we het enorm getroffen met het weer! Zaterdag begon een beetje bewolkt en fris maar het knapte al gauw op. We hebben lekker een rondje Den Burg gedaan, dit keer zonder iets te kopen bij Kees de Waal, ongelofelijk, haha! We hebben lekker geluncht bij de Lindeboom en daarna zijn we richting De Koog gegaan, naar ons vertrouwde stekkie, het klein-maar-superfijne Boutique Hotel de Zwaluw. Ze hebben er zulke mooie kamers en de service is perfect. En in de Brasserie kun je heerlijk eten. Na het inchecken hebben we een wandelingetje gemaakt, door de duinen naar het strand en een eindje verder hebben we lekker een poosje achter glas bij ‘onze’ strandtent gezeten. Drankje en hapje erbij, best uit te houden. Daarna nog wat in winkeltjes rondgekeken en wat dingetjes gekocht maar dat is allemaal nog een beetje geheim ;P ’s Avonds aten we in de Brasserie van het hotel, echt geweldig, we hadden een heerlijke avond.

Zondag zijn we na een uitgebreid ontbijt op de fiets gestapt en naar Den Hoorn gereden, toch dik 11 km ver en dat is heel wat voor mij hoor, hahaha! Daar op een terrasje een bakkie gedaan en op de terugweg naar het Juttersmuseum geweest. Het was lang geleden dat we dat van binnen gezien hadden, tjonge wat is dat veranderd zeg! Wij gingen voor de expositie van van teenslippers gemaakte beelden. Heel bijzonder! Voor de liefhebbers: met kinderen is dit echt ook heel leuk! In De Koog hebben we weer op het terras geluncht en gepimpeld, bij Vogelhuis De Oranjerie dit keer, weer gewinkeld – saai he ;P  – geluierd en ’s avonds weer uit eten geweest.

En vanochtend was het al weer tijd om naar huis te gaan. Goed getimed want het was gedaan met het mooie weer J Op de boot kwamen we nog een zeehondje tegen, die mag straks bij ons kleinkind wonen. En nee, die was niet geheim J

Om jullie een idee te geven:

Strandtent, eerste ronde

Onderweg

Van teenslippers gemaakt

Strandvondsten

En in één daarvan…

Hoezo QWERTY?

Nog meer strandvondsten

Zondags toetje

Seabert?

zwangerschap

Het gaat goed met de a.s. mama (en papa ;) ). Er is een echo gemaakt, nekplooimeting gedaan en bloed onderzocht en er is geen reden om aan te nemen dat het niet goed gaat. Ook de groei gaat netjes volgens het boekje. Dat is wel een fijn idee, want goedbeschouwd is het toch elke keer weer een wonder als een kindje gezond ter wereld komt. We hopen dat ze verder een beetje onbekommerd van de zwangerschap kunnen genieten en gaan ervan uit dat het het liefste, leukste en mooiste kindje van de hele wereld wordt, hahaha.

Een paar weken terug alweer had ik ze dit kaartje gestuurd, met een plaatje dat ik van internet geleend had J

prachtig nieuws...

… en dat prachtige nieuws mag nu wel zo’n beetje bekend worden: Er is een kleinkind op komst! Een paar weken geleden kwamen Laura en Jeroen eten en wij kregen toen een cadeautje van ze: een opa- en een omabeker. Lieve help, wat kan een mens niet-te-bevatten blij zijn!

Inmiddels is de kritische grens van 12 weken gepasseerd en hebben ze de rest van de familie gemaild, dus mag de rest van de wereld het ook weten  :D