laat het los ;-)

Kleine kindjes worden groot… Daan, Emma en Sofie zijn alweer 8, 6 en 3 jaar, niet te geloven hè? Bij het oppassen weten ze dat er met ons wel eens wat dingen anders gaan en dat er soms andere regels zijn dan bij hun vader en moeder, dat accepteren ze ook meestal wel. We vinden het wel eens lastig om dingen los te laten, daar hebben we het dan ook even over met Laura en/of Jeroen: Mag Sofie al alleen de trap op? Kunnen we Daan en Emma alleen in het speeltuintje laten spelen? Mag Daan uit school vooruitlopen naar huis? Dat soort dingen.
En nu wilde Daan bij school gaan knikkeren. Hij kon goed uitleggen waar (locatie aan het eind van de straat) en zei dat hij tot vier uur mocht. Hij zei zelfs dat hij wist dat wij dat misschien niet goed zouden vinden en stelde voor om een half uur eerder thuis te komen… We vonden het goed en eerlijk, ik was er gerust op.
Even over half vier stond hij voor de deur, of hij nog eventjes mocht blijven knikkeren. Dat mocht wel, en even over vieren was hij weer terug. Ik was helemaal trots op hem dat hij zich zo goed aan de afspraak had gehouden. Zo wordt loslaten toch iets makkelijker…

PS: Bij de school is ook de BSO, daar spelen dus 's middags veel meer kinderen buiten. Ook wel een prettig idee.

museum Kranenburgh

Onze schoondochter was naar een tentoonstelling in Museum Kranenburgh (Bergen NH) geweest en stuurde een kaartje omdat dat haar aan mij deed denken, lief he? Ik appte er nog even achteraan om te bedanken en om te vragen of het leuk was en zo werden we gelijk gepord om ook weer eens naar Kranenburgh te gaan, daar is een expositie van Marit Törnqvist (t/m 10 mei). We hebben een museumkaart maar maken er de laatste tijd eigenlijk te weinig gebruik van, dat moet veranderen. Dus woensdag waren we daar.

Voor we de zalen bezochten maakten we eerst tijd voor koffie en iets lekkers.
Het was echt een leuke expositie. Het kaartje is dus een prentje van Marit Törnqvist. Ze heeft boeken geschreven en geïllustreerd en ook voor een aantal boeken van o.a. Astrid Lindgren maakte ze de illustraties.

Het was goed bezocht maar gezellig. Af en toe een groepje maar dat loste snel weer op. Een keer móest een mevrouw écht voor me langs lopen terwijl ik dit schilderij op de foto probeerde te zetten.

Er was echt ruimte genoeg om achterlangs te gaan hoor. Ik kon het niet laten om “Dank je wel hoor” te zeggen maar daar reageerde ze niet op. Nou ja… Verder was het gelukkig gezellig😉.

Er was natuurlijk nog meer te zien. De tentoonstelling Omzwervingen (t/m 26 april) van hedendaagse kunstenaars vonden we ook zeer de moeite waard . Ik heb alleen niet overal foto’s van gemaakt. En het is ook vaak lastig om het goed op de foto te krijgen als het glas weerkaatst.

Maar toch, hier zijn nog wat foto's: 

 

terug naar vroeger: boterkoek

Ik zit geloof ik in een terug-naar-vroeger-periode 😜 want na de antieke foto’s die ik heb laten zien, heb ik nu een plaatje geschoten van mijn alleroudste kookboekje. Dat kregen we bij ons allereerste (gas)fornuis. Het is al meer dan 50 jaar oud en dat is wel een beetje te zien ook. Beduimeld en dus veel gebruikt, en voor een aantal recepten gebruik ik het nog steeds. Zoals voor boterkoek. Op het idee gebracht door GerJanne had ik besloten die weer eens te bakken, maar dan met gember er in. Ik heb niet het recept gebruikt dat zij een poosje geleden op haar kookpagina Keukenfantasieën plaatste maar het recept uit mijn ATAG-boekje. De verschillen zijn niet groot hoor.

De aanleiding was weer eens een koffieleutbezoekje aan zoon en schoondochter. Het wordt haast een gewoonte om dan een baksel voor ze mee te nemen. Zo kom ik lekker eens aan bakken toe en omdat we er samen van genieten hoeven we het ook niet allemaal zelf op te eten 😉. Want ik bak graag, maar echt lijnvriendelijk is het meeste bakspul natuurlijk niet…  

meten is weten…

… maar doe meer met ongeveer 😊 Een gevleugelde uitspraak van mijn oud-collega Harry, die er helaas niet meer is. Ik denk nog regelmatig aan hem als ik iets maak wat niet helemaal volgens de 'gebruiksaanwijzing' lukt 😉Zo ook afgelopen weekend toen ik een soepje ging koken:

Bij het eten op vrijdag, oppasdag, was er flink wat wortel overgebleven en ik vond het zonde om het weg te doen. Dus we namen het mee naar huis, daar kon vást wel een soepje mee gemaakt worden. Ik zocht en vond een recept van Jumbo waarvoor ik ongeveer alles in huis had, en anders kon ik het wel zo plooien dat het toch lukte. Koken is tenslotte geen exacte wetenschap😜. De wortels waren al gekookt dus of het helemaal overeenkwam met de hoeveelheid in het recept wist ik niet. Ik had een kleiner pakje kokosmelk, maar misschien dat dat ook wel prima was. Verse gember had ik ook niet, maar wel poeder. Geen rode peper, en geen verse koriander. Maar piri-piri (= chilivlokken, Silvo) en gedroogde koriander wel. Gelukkig kun je op het internet opzoeken hoeveel gemberpoeder (bijvoorbeeld) overeenkomt met een stukje verse gember van 4cm. Dus toen werd het toch een lekker, pittig soepje. O ja en ik heb in plaats van  kokosmelk als garnering een kloddertje Philadelphia light gedaan. Ook lekker 😇

Nou, hieronder dus hoe ik het gemaakt heb en hier klik vinden jullie het originele recept.

wortelsoep met gember en kokosmelk (4 kommen)

• een gesnipperde ui samen met twee tenen fijngesneden knoflook gefruit in twee eetlepels zonnebloemolie
• een halve theelepel piri-piri (naar smaak…) en twee theelepels gemberpoeder (= djahé) toegevoegd en even laten meebakken
• ongeveer een pond gekookte wortels toegevoegd en even laten bakken (maar dat doet niet veel…)
• twee kopjes water en een groentebouillonblokje toegevoegd en 12 minuten laten pruttelen (met twee kopjes water begonnen en na het pureren nog wat toegevoegd tot de gewenste dikte, denk bij elkaar ongeveer 750ml)
• 250ml kokosmelk toegevoegd en alles glad gepureerd met de staafmixer
• geproefd en nog een beetje zout erbij gedaan

Nog even doorgewarmd en toen in kommen geschept. Wat gedroogde koriander erop en een kloddertje Philadelphia light.
Was echt lekker!

familiefoto

Eerst even terugkomend op de familiefoto van afgelopen donderdag: Dat was een foto van een foto van een foto, zo ongeveer. De kwaliteit wordt dan natuurlijk wat minder en het is niet zo authentiek, maar wel heel leuk om te hebben. Het baby-mysterie is ook opgelost, met dank aan Facebook. Ik plaatste er een berichtje en tagde een paar nichtjes met de vraag of zij wisten wie de baby vooraan op de foto was. Het antwoord kwam snel: het is de oudste dochter van de jongere broer van mijn vader.
Op de foto van vandaag zien jullie mijn vader met zijn zussen en broer, mijn vader dus achteraan. Dit is wel een echte oude foto. Nou ja, een foto daarvan dus 😉 Met van die gekartelde en inmiddels wat beschadigde randjes. De achterkant is bijna net zo mooi als de voorkant. Ik heb geen idee wie de namen achterop geschreven heeft (zo te zien met echte inkt), ik herken het handschrift niet.

En nee, ik ga de foto niet gebruiken voor de volgende opdracht van Conny’s creatieve bloghop, daar heb ik andere plannen mee. 😉

AJ-uitdaging februari: something fluffy

Ik loop wat achter met de AJ-uitdagingen, ik moet januari ook nog maken, maar eerst heb ik hier de opdracht voor februari. Ans had ‘m bedacht: something fluffy. Ik vond ‘m leuk maar ook wel wat lastig. Nou ja, er staat geen termijn voor dus ik kon er láng over nadenken 😉.

Maar uiteindelijk is het gelukt. Ik heb met bolle inktsponsjes een paar spetters gemaakt op een kaart. Gewoon het sponsje goed volzuigen met verdunde inkt en dan pets op het papier knallen. Ik wilde er vogeltjes van maken en na drie pogingen stond er iets waar ik wel wat in zag. De buitenkant heb ik een randje gegeven met een fineliner en ik tekende er oogjes, een snaveltjes en pootjes bij. De achtergrond is daar omheen gemaakt, dat is verder denk ik wel duidelijk. De quote vond ik op het internet, bij een plaatje van een paar kittens. Ik vond dat de kaart wel een randje kon gebruiken dus ik heb ‘m een beetje kleiner gesneden en op een blauwgroen kartonnetje geplakt.

Het was weer een leukerd Ans, nog twee te gaan 😊

throwback Thursday

Ik vind het wel een grappig fenomeen, dat throwback Thursday. Niet dat ik nou elke donderdag herinneringen ophaal aan het een of ander, maar op de familieapp en volgens mij ook op Facebook heb ik wel eens een foto uit de oude doos geplaatst en daar werd dan soms smakelijk om gelachten 😂.
Op deze foto staan de kleinkinderen van mijn opa en oma De Vries, van vaders kant dus. Er zijn er na het maken van de foto nog een paar bij gekomen en inmiddels zijn er helaas ook een aantal weggevallen. De foto hing in het groot bij mijn opa en oma thuis.
Van de baby vooraan weet ik niet zeker wie het is, de jongste dochter van een van mijn vaders zussen of de oudste van mijn vaders broer. Misschien moet ik eens rondvragen bij mijn zussen en nichten…