het was een heerlijk weekend!

Rob heeft een poos geleden een 'bronzen pluim’ gekregen. Die kun je op allerlei manieren verzilveren, o.a. als overnachting in een luxe hotel, en dat hebben we afgelopen weekend dus gedaan: in Grand Hotel Opduin op Texel. Wat een prachtig hotel en wat is Texel toch een heerlijk eiland! Zaterdag hadden we de boot van half elf en zo’n drie kwartier later liepen we in Den Burg rond. Koppie koffie, appeltaartje met slagroom erbij, nog even rondlopen en toen door naar De Koog, waar we voor ’s avonds alvast een mooi tafeltje uitgezocht hebben in de serre bij Bodega 59 (v/h La Tienda). Bij Quinty’s hebben we een clubsandwich gegeten met Texelse laagjes van lamsham en kaas, jummie! Toen even inchecken en een half uurtje pauze met de foldertjes en krantjes van Texel. Daarin stond o.a. dat er zandsculpturen te zien waren bij Paal 15, dus dat werd de middagtrip. Wat een kunstwerken stonden daar zeg! De warme chocolademelk was er helaas geen succes, zo’n automaat van Chocomel waar veel te zoete waterchocolade uitkomt, brrr… maar goed, een appeltaartje met slagroom erbij, dàt ging er wel weer in… Nog even uitgewaaid op het strand en schelpjes, steentjes en zeewier gezocht. Ik verzamel van alles want wie weet ‘kan ik er nog eens iets mee…’. Van een uur of zeven tot een uur of tien zaten we aan de tapas, dat was ook weer genieten. Voor wie zich afvraagt wat we als toetje hebben genomen: ze hadden crema Catalana…. ;)
Zondagochtend hebben we heerlijk op ons gemak ontbeten. Keus genoeg aan het buffet – o.a. weer lekkere Texelse specialiteiten - en koffie en thee kreeg je aan tafel in een porseleinen potje. Daarna ingepakt en uitgecheckt. We kregen nog twee koeltassen mee met een uitgebreid lunchpakket, dat zat allemaal in het arrangement, en een zakje met bloembollen. Daarna gingen we op pad naar het noordelijkste dorp van Texel, De Cocksdorp, waar die mooie rode vuurtoren staat. Daar hebben we nog een klein wandelingetje gemaakt en toen was het weer tijd voor de appeltaarttest… We waren het er over eens dat hier, bij restaurant De Robbenjager, de taart het lekkerst was en de slagroom eigenlijk ook wel. In eerste instantie wilden we nog een rondje lopen maar eigenlijk was het ons allebei een beetje in de benen gezakt, dus we besloten de boot van één uur maar te gaan halen. Om half drie zaten we thuis aan ons luxe lunchpakket. Ik denk dat we vanavond maar eens een maaltijd overslaan…
Mijn WTJ, Piet, was ook mee, maar daarover een andere keer.
Klik op het plaatje voor een groter beeld.