Mijn broer is naar mijn eigenste bescheiden mening zó sportief, hij is wel sportief voor tien! Dat is gelijk ook een mooi excuus voor mij want dan hoef ik,a-sportieveling die ik ben, niks meer te doen. Want dat doet hij al voor me snappie, komt dat even mooi uit...
Vandaag heeft hij op de Weissensee de Alternatieve Elfsteden Toertocht gereden. Superbroertje, het is weer een geweldige prestatie, ik ben trots op je! KUS!
Update: Vandaag, 22 januari, heeft Ger er nog ZEVEN rondjes aan vastgeplakt. Dat is 87,5 kilometer! Wat een bikkel he?
2 opmerkingen:
Kitty,
Inderdaad, een broer om trots op te zijn. Wat een drive en doorzettingsvermogen.
Ik heb destijds zijn boekje over zijn belevenissen met zijn 1e Weissenseetocht in één adem uitgelezen. Niet alleen een heroïsche tocht, maar ook vlot en leuk geschreven. Dat zou Ger meer moeten doen.
Zelf ben ik lange tijd een verwoed schaatser geweest, maar ik bracht het niet verder dan grote tochten op de Loosdrechtse Plassen en Vinkeveense Plassen. Hoewel, ik heb ook nog eens een flink aantal kilometers op het IJsselmeer gereden.
Ik hoop dat Ger dit artikel van jou leest en doe hem hierbij alvast de compliemten toekomen.
Groetjes,
Ed.
Leuk te horen (en te lezen) dat mijn gekras op het ijs door jullie wordt gevolgd. Het ging (alweer) niet vanzelf deze keer, maar ik kan alleen mezelf de schuld geven. Het ijs was prima, het weer was perfect, maar ik en mijn schaats-maat Wim, waren veel te hard van stapel gelopen. Gevolg was dat ik na 50 kilometer al kapot was en dan moet het nog beginnen. Ik was na 50 kilometer ook al afgehaakt met het idee dat ik hiet niet zou halen. Wim voelde zich nog redelijk en is doorgegaan. In plaats van meteen op te geven heb ik me langzaam af laten zakken tot in in een groot peleton werd opgenomen waarvan ik wist dat ze de tocht in ongeveer 10 uur zouden uit rijden. Inmiddels was ik op de helft van de tocht. 3 rondes voor het einde kwam ik Wim weer tegen, Wim was ondertussen ook stuk gereden, hij had geen ploeg kunnen vinden om aan te sluiten en heeft voornamelijk alleen gereden. Samen zijn we toen de laatste drie rondes achter het peleton aangegaan, maar de laatste 10 kilometer kon ik ook dat niet meer bij houden. We zijn bijelkaar gebleven en het is jammer dat er geen filmpje van is met een leuk Laurel en Hardy muziekje er onder. Ik kon niet meer diep zitten en alleen nog maar recht overeind een beetje heen en weer zwalken om zo vooruit te komen. Wim kon niet meer overeind komen en kon geen lange slagen meer maken. Wim maakte steeds vaart met een paar korte snelle slagen om dan weer even op mij te wachten tot ik weer naar hem toe gezwalkt was. Zo hebben we de laatste 10 kilometer afgelegd. Maar de buit is binnen, we hebben het gehaald en voor ons beiden is het nog een persoonlijk record ook (10 uur, 1 minuut, 28 seconden). Vrijdag inderdaad ook nog geschaatst, dat leek wel weer te gaan, waarom 87,5 km? Omdat 100 niet haalbaar was, m'n lijf wilde niet meer en ik hoefde ook niet meer, ik had m'n kruisje al binnen.
Voorlopig is het wel genoeg zo, ik hoef even niet meer, of zal ik volgend jaar toch, nou nee, of . . . nou, denk het niet, maar als ik nou . . .
Groetjes,
Gerry
Een reactie posten