Dit
is een kopie van foto van mijn moeder toen ze nog een jonge blom was. Vandaag
is het dertig jaar geleden dat ze plotseling overleed. Ik kan me het
telefoontje van mijn zus nog herinneren als de dag van gisteren.
Het
is niet zo dat ik er nog erg veel bij stil sta. Ik heb ook geen foto van haar
staan, daar heb ik eigenlijk nooit behoefte aan gehad. Maar als de datum
voorbij komt, zoals wanneer die op mijn scherm verschijnt of ik ‘m in mijn
agenda zie bijvoorbeeld, dan bedenk ik toch altijd even hoe lang het geleden
is. Dertig jaar dus. Ze was veel te jong, had 100 moeten worden, dan had ze
haar achterkleinkinderen nog kunnen zien.
Heel soms
‘praat’ ik even met haar, zoals toen onze kleinkinderen geboren waren: ‘Kijk
eens wat een mooi mannetje mam’, ‘Wat een mooi meisje he mam?’. Tja…. Maar ze
zit in me, en vast en zeker ook in mijn zussen en broer.
3 opmerkingen:
Jeetje, dan was je al jong zonder moeder. Ze heeft nog wel je kinderen meegemaakt. Ik denk steeds vaker aan mijn moeder lijkt het wel. Dan zie ik Noor bijvoorbeeld en daarin ineens iets van mijn moeder.
Wat heb je dat mooi geschreven ❤
Jij hebt je moeder al vroeg moeten missen Kitty en zo'n datum vergeet je nooit.
Een reactie posten