jarige schoonzoon

Jeroen was afgelopen week jarig en hij vierde het gisteren. Ik vind het knap van ze dat ze zo op het eind van de zwangerschap nog een klein feestje organiseren hoor, het moet toch zo onderhand wel zwaar worden met zo’n bolle buik. De kinderen (6 stuks bij elkaar) waren aardig druk en zo hoort het natuurlijk ook, hahaha. Ze konden maar eventjes naar buiten want het weer werkte niet echt mee. 

Maar goed, we hebben weer genoten van taart, heerlijke soepjes, broodjes met smeersels en elkaars gezelschap. En we hebben gezellig bijgekletst en de jarige in het zonnetje gezet. 
Tot de einddatum wordt er niet veel meer gevierd geloof ik, hopelijk kan Laura verder nog even rustig aan doen. we zijn aan het aftellen... 😊 

van die berichtjes op FB…

“Ik noem geen namen, maar ik ga zorgen voor degenen die de tijd nemen om dit bericht te lezen. Alsjeblieft, ter nagedachtenis aan iemand die is overleden of heeft gevochten tegen kanker of vecht tegen kanker. Kopieer en plak; schrijf dan DONE! Dit heeft voor mij vandaag een hele speciale betekenis! ♥️♥️”.  

Ik weet dat degene bij wie ik dit las echt een groot verlies heeft geleden en ik heb serieus met haar te doen. Je bent in zo’n situatie misschien ook wel extra gevoelig voor dergelijke berichtjes en het is vást met de beste bedoelingen geplaatst, maar ik kopieer en plak dus niet mee.

“Ik ben trots op mijn zoon”- berichtjes. Of iets met dezelfde strekking maar dan met dochter i.p.v. zoon. Delen graag… hahaha, nou dáár zou ik me schuldig over voelen. Want wij hebben een zoon én een dochter en die hebben ook partners, onze ‘gekregen’ kinderen. Ik heb daarom één keer een berichtje gedeeld over trots zijn op mijn kinderen en er bij gezet ‘op alle vier…’. Want ook op die ‘gekregen’ kinderen ben ik trots.

En toch…
Ik krijg er altijd een beetje jeuk van. Van het vaak kromme Nederlands alleen al. Je voelt je bijna schuldig als je het niet deelt of knipt-en-plakt, en dat is denk ik ook precies de bedoeling. 

N.a.v. de reactie van Els: Dat soort berichtjes deel ik ook zo nu en dan hoor, dat vind ik echt belangrijk! Ik heb gelijk bij jou op FB gekeken en het berichtje gedeeld. 

70

Dit wordt een lang 'stukje’ met veel foto’s en ook wel een paar klikjes, ik waarschuw maar even 😊

Rob was jarig maar hij wilde het weer niet met de hele bubs vrienden en familie vieren. Alleen met kinderen en kleinkinderen vond hij wel genoeg…
Hij is 70 geworden hè, zé-vén-tig! Mij leek dat juist wel reden voor een feestje, een soort kroonjaar, dus heel eerlijk, ik vond het echt jammer. Maar goed, ik ga er ook geen potje ruzie om lopen maken dus ik heb hem maar zijn zin gegeven 😉.Vrijdag was hij jarig en omdat we nu voorlopig niet meer op hoeven passen konden we er op de echte verjaardag ‘een dagje’ van maken. We zijn naar Haarlem geweest, naar Teylers museum. 

Eén museum vinden we meestal wel genoeg op een dag hoor, vaak gaan we daarna nog even de stad in of zo, maar daar was het nu helaas geen weer voor. Maar goed, het museum dus. Rob wilde er al langer graag heen, vooral omdat ze een grote collectie mineralen hebben. Toen ik het voorstelde was het dan ook meteen ‘ja!’. Hij heeft genoten van de mineralen en ander moois, en die wáren ook mooi hoor. Wat een knotsen zitten daartussen zeg, soms meer dan manshoog zoals je ziet.

Bettie, mijn 'bijna-buuf' zoals ze het zelf noemt 😉 had me getipt dat het topje van de Mont Blanc er lag, maar dat je goed moest zoeken. Het duurde twee rondjes door de zaal en toen, met de hulp van een gastvrouw, zagen we het liggen. Zelfs met een knaloranje kaartje erbij om een beetje meer op te vallen, hahaha. Grappig toch dat dat topje in het Teylers ligt he?

Zelf was ik vooral geïnteresseerd in de expositie Hockney’s Eye en ik was niet teleurgesteld. Wat een geniale kunstenaar en hij houdt ook wel van een beetje kleur, hihi. Bettie had ook al gezegd dat er in één zaal, tussen allemaal klassieke werken, per wand een monitor hing waarop Hockneys werk werd getoond. Dat knalde er wel uit hoor! En je kijkt ook gelijk anders naar andere, klassieke werken want die heeft hij vaak als inspiratie gebruikt. Leukleukleuk, echt geen spijt van, en Rob vond het  gelukkig ook leuk. Als je nog wilt moet je snel zijn, de tentoonstelling loopt tot 29 januari.

In het museumcafé hebben we een koppie gedaan met iets lekkers erbij en we zijn ook nog even de museumwinkel in geweest om een aardigheidje voor de kleinkinderen te kopen. Altijd leuk die winkels, je kunt er voor wat leuke en bijzondere cadeautjes best terecht. De mineralen die er lagen vond Rob een beetje te jouker dus verder hebben we niks meegenomen.
Na het museum hebben we in de binnenstad een lekker broodje gegeten en daarna zijn we weer naar huis gegaan.
Hier kun je een paar video’s zien van David Hockney klik! en er is nog veel meer over hem te vinden op Google: klikkerdeklik!

’s Avonds zijn we uit eten geweest bij Ridderikhoff, klik! Laura heeft daar vroeger gewerkt, toen het net opgezet was, en op de een of andere manier hebben we daar nog steeds een beetje een band mee. We hebben er heerlijk gegeten maar ik heb niet van elk gerecht een foto gemaakt, alleen van het hoofdgerecht. Het licht was er ook niet naar dat ik een goede foto kon maken maar dat maakt verder niet uit, we hebben genoten. Flesje pinot grigio erbij, heerlijk! De rest van de avond hebben we op de bank zitten uitbuiken en nagenieten.

Zaterdag kwamen de kinderen en kleinkinderen. Laura, Jeroen, Daan en Emma kwamen binnen met een ‘70’-ballon, ze vonden het een beetje kaal om niks aan dit bijzondere getal te doen. De jarige is verwend met een prachtige fles whisky. Van Jasper en Susan kreeg hij een boekje over Porto met…. een mooie fles port erbij. Jasper en Rob hebben plannen om samen een paar dagen naar Porto te gaan dus zo kan Rob zich alvast inlezen 😊 We hebben lekker aan de taart en ander lekkers gezeten ’s middags en voor de avond had ik roti gemaakt van lamsvlees. Een flinke pan, en we hebben hem bijna leeggegeten! Het is een te pittig gerecht voor de kleinkinderen dus die kregen pizza. Een groter plezier kun je ze geloof ik niet doen, hahaha. Daan en Emma waren blij met de museumcadeautjes, een mini-poezenknuffeltje, ik denk dat ze wel mee naar bed moesten.  

Toen iedereen weer naar huis was zijn we op de bank geploft met een glaasje, lekker nagenietend en ja we moesten ook een beetje bijkomen. We worden ook een dagje ouder hoor.

Al met al heeft Rob het wel naar zijn zin gehad geloof ik,😉 en daar ging het natuurlijk om!

orzo met groenten en falafel

Dit lekkers hebben wij laatst gegeten, zeer voor herhaling vatbaar. Ik denk alleen wel dat we het met rijst lekkerder gaan vinden, orzo vinden we wat ‘glad’.

De inspiratie kwam van Healthyfoodie Manon, maar ik heb er een iets andere draai  aan gegeven. Hieronder staat mijn versie, een redelijk pittig gerecht, misschien niet zo geschikt voor kinderen. Het oorspronkelijke recept, met bloemkoolcouscous, vind je hier: klik!. We hebben nog nooit bloemkoolcouscous gegeten hoor, misschien dat we dat nog eens moeten proberen.

orzo met groenten en falafel

Voor 2 personen heb je nodig:
120 gram orzo
1 grote rode paprika, in grove stukken gesneden
1 courgette, in kwartjes van ongeveer 1 cm gesneden
2 theelepels kerriepoeder
1 theelepel pittige paprikapoeder (of mild, of geroosterd, net wat je lekker vindt)
2 à 3 tenen knoflook, gesnipperd of geperst
1 schaaltje spicy falafel (of een soort die niet zo pittig is)
olijfolie of andere olie om te bakken

dressing en toppings:
hummus met koriander en limoen (of een andere smaak naar keus)
sap van 1 limoen
verse peterselie, fijngesneden
rucola, eventueel grof gesneden

Zo maak je het:
Doe wat olie in een wok en bak op niet te hoog vuur de kerriepoeder en paprikapoeder eventjes. Doe de paprika, courgette en knoflook erbij en roerbak tot alles een beetje zachter geworden is maar nog wel “beet” heeft.
Maak ondertussen de orzo volgens de aanwijzingen op de verpakking.
Bak ook de falafel in een beetje olie in een andere koekenpan, op middelhoog vuur. 
Meng voor de dressing 2-3 flinke eetlepels hummus met het limoensap. Voeg eventueel nog wat water toe om de dressing dunner te maken.
Doe de gare orzo bij de groenten in de wok en roer door. Bak eventueel nog even mee. Verdeel dit mengsel over 2 borden, schep de falafel erop en doe er peterselie, rucola en dressing bij.

Eet smakelijk!

pizza

Als wij pizza eten is dat er meestal simpelweg een uit de vriezer van de supermarkt. Die vinden we niet verkeerd en het is natuurlijk ook heel makkelijk😊. Rob wil nog wel eens een andere smaak proberen maar ik kies eigenlijk altijd dezelfde, de funghi van Dr. Oetker. Ik heb wel eens een andere smaak uitgeprobeerd en we hebben ook wel eens zelf pizza gemaakt, of een variant, flammkuchen. Ook lekker daar niet van, maar ik kom, ondanks de ongeveer 100 verschillende keuzemogelijkheden in de supervriezer, toch altijd weer terug bij de funghi, van Dr. Oetker. Herkenbaar?

schoonheidsspecialiste

Eens in de vier weken ga ik naar de schoonheidsspecialiste. De ene keer alleen om mijn wenkbrauwen te laten doen en de keer daarop voor, zoals ik dat zelf zeg, Groot Onderhoud 😉 We waren voorheen buren, ze heeft bij ons om de hoek gewoond. Hartstikke makkelijk natuurlijk, maar nu moet ik er een klein stukje voor fietsen. Niks erg hoor, ik ben er zo op de e-bike (o, dat zou ik niet meer zeggen, hahaha). We kletsen over van alles en nog wat, van een stil zen- of meditatiemomentje komt het meestal niet echt. Niet dat ik dat erg vind hoor, dan kan ik dat gerust zeggen, het is ook op deze manier een heerlijk ontspannend poosje tijd-voor-mezelf.

Vlak voor Kerst zou ik ook nog even gaan, maar omdat het toen glad was durfde ik dat niet aan en heb ik het uitgesteld. Tot vanochtend dus, en toen kreeg ik ook nog een uitgesteld kerstpresentje, dat had ze voor me bewaard. Da’s toch lief he?

Mirjam, bedankt hiervoor en voor alle gezellige relaxmomenten. We gaan in 2023 gewoon door hoor!

lekker aan de knutsel

We zijn zo onderhand aan het aftellen tot ons derde kleinkind geboren wordt en ook dit keer mag ik de geboortekaartjes maken, een eretaak hoor 😊. Laura’s verlof gaat al bijna in en ook met de kaartjes schiet het lekker op, deze week komt het zover wel af. Straks wordt het even pittig doorwerken als ze geboren is, want dan kunnen de tekst en de naam er natuurlijk pas bij. Maar goed, de kaartjes hoeven niet per se de volgende dag de deur uit. In ‘onze' tijd was dat wel min of meer de gewoonte, maar de kaartjes worden tegenwoordig vaak wat later verstuurd. Zo kunnen de papa’s, mama’s, broertjes en zusjes even wat rustiger samen genieten van en wennen aan de nieuwe wereldburger. Helemaal geen gek idee eigenlijk…