In deze tijd van het jaar krijg je nog wel eens verzoeken om weer lid te worden of om extra te geven, al dan niet structureel. Dat soort telefoontjes kap ik dan toch vriendelijk maar beslist af, en als ze beginnen met: "maar u wilt toch ook dat uw kinderen en uw kleinkinderen...", wel eens een beetje minder vriendelijk. Emotionele chantage noem ik dat, dáár heb ik zo'n hekel aan. Voor de goede doelen die aan de deur komen geldt hetzelfde, zodra het om een structurele bijdrage gaat, gaan we in de ankers,
In de Leger-des-Heils-pot bij het tuincentrum gaat wel een bedragje hoor en
collectes van verenigingen, stichtingen enz. kloppen normaal gesproken ook niet voor niets bij ons
aan, maar voor een doorlopend iets laten we ons niet meer strikken. We hebben
er een stuk of vijf aangehouden en via twee loterijen leveren we eigenlijk ook
nog een kleine bijdrage, al staan we daar niet echt bij stil.
Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe jullie hier mee omgaan…
2 opmerkingen:
Net zo als jij! Ik wil ook geen vaste bedragen er meer bij want ik heb er eigenlijk ook te veel. Novib en een hele serie natuurdingen. Ik heb er ook een hekel aan als het bedrag min of meer voorgeschreven wordt. Dat gebeurt en dan haak ik onmiddellijk af. Zelf heb ik laatst nog gecollecteerd voor een goed doel, maar ik heb besloten dat dat ook voor de laatste keer was. Ha, ik was niet tevergeefs aan jouw deur trouwens. In onze straat plus het plein deed iederéén een bijdrage, op één iemand na. Dat vond ik trouwens leuk, die man draaide er niet om heen: mevrouw ik heb jaren geleden al besloten niet meer mee te doen en zelfs voor u doe ik het niet.
Ik doe inderdaad ook mee aan een loterij. Een collectebus kan ook rekenen op een bijdrage. En ik draag in natura bij aan een boodschappenactie. En de missie van Tante Zuster natuurlijk.... daar hebben we laatst een inzameling voor gehouden.
Een reactie posten