Maeve Binchy en Tove Ditlevsen

Het is niet mijn bedoeling om over elk boek dat ik gelezen heb hier een stukje te schrijven hoor. Ik ben alleen nog een beetje over-enthousiast, omdat ik lezen weer leuk vind,😀. Dat zal misschien wel weer afzakken…

Ik was dus weer naar de bieb geweest, en had dit keer een verhalenbundel geleend van Maeve Binchy en een roman van Tove Ditlevsen.

Ik hoorde veel goede verhalen over Maeve Binchy en “Tijden veranderen” was het enige boek van haar dat er op dat moment stond, dus dat ging mee naar huis. Ik begon er vol goede moed aan. Korte verhalen, daar kon ik me niet in verslikken dacht ik. Maar het kon me niet echt boeien... Ik heb nog even verder gelezen en had er toen toch genoeg van. Ik had steeds het idee dat ik een verhaal in de Margriet zat te lezen of zo. Niet uitgelezen dus. Misschien dat ik nog eens een ander boek van haar probeer, we zien het wel.

De roman van Tove Ditlevsen, ”Afhankelijkheid”, was echt een ander verhaal. Het bleek deel drie te zijn van een trilogie (Kindertijd – Jeugd – Afhankelijkheid). Hmmm, beetje verkeerde volgorde dus, maar het is prachtig geschreven en een even boeiend als tragisch verhaal. Ik heb inmiddels het een en ander over de schrijfster gelezen. Wat een leven heeft ze gehad… Omdat ik het lastig vind om iets te vertellen over de inhoud heb ik een recensie van Bol geleend:
[Tove is pas net twintig en nu al een gevierd schrijver. Ze is inmiddels getrouwd met een veel oudere redacteur en lijkt het allemaal prima voor elkaar te hebben. Maar van binnen is ze ten einde raad. Het voorspelbare leven benauwt haar en ze noemt haar passieloze huwelijk ‘een vergissing’. Wat volgt is een periode vol affaires, echtscheidingen, gewenste en ongewenste zwangerschappen en Tove begint aan een gevecht dat heel haar leven zal voortduren: de strijd met afhankelijkheid, in al haar vormen.]
En nu wil ik deel 1 en 2 ook lezen, eens kijken of die er de volgende keer staan. Reserveren vanuit huis gaat niet want ik kan maar steeds niet inloggen. Mijn wachtwoord wijzigen lukt niet, want er komt niks in de mail. Ik heb al eens hulp gevraagd bij de balie en toen dacht ik te weten wat ik fout deed, maar thuis kwam ik er weer niet in. Toch nog maar eens hulp vragen denk ik.

het was er al gauw

Het boek was er al gauw, zo gauw dat ik het niet meteen kon ophalen 😄. Maar dat heb ik afgelopen dinsdag gedaan.
Er zit wel een zeker risico aan zo’n bieb-bezoek, want als mijn leeslust een beetje aanhoudt kom ik dus vaker in de stad. En daar zitten wel een paar leuke winkels. Zoals bijvoorbeeld Dille & Kamille, waar ik nu een nieuw kiemschaaltje gehaald heb. De vorige is gesneuveld 😿 En ik moest even de Kruidvat in, waar ze tot mijn verrassing koffiesiroop van DE verkochten. Gelijk bij thuiskomst heb ik maar een lekker bakkie voor mezelf gemaakt en ik ben met het boek in de tuin gaan zitten, heerlijk!

Ik heb het voor mijn doen best snel uitgelezen. Het is ontroerend en zo nu en dan ook grappig. Mooi taalgebruik en, tja hoe noem je dat, taalgrappen? Dat je wat er staat herkent, in een heel ander verband. Dat je snapt hoe ze aan die gedachtenkronkel gekomen zijn. En dat je dan toch even zit te grinniken. Ik vind het een aanrader.

bibliotheek

Rob en ik zijn allebei lid geweest van de bieb, maar omdat we er te weinig gebruik van maakten heeft Rob op een gegeven moment zijn lidmaatschap opgezegd. Ik twijfelde nog en vond ook dat we zuinig moesten zijn op dergelijke instellingen, dus ik bleef (ondersteunend 😉) lid.

Ik kocht, kreeg en las zo af en toe wel eens een boek hoor, zoals laatst De Vondeling van Veenhuizen, waarover ik hier schreef klik! 

Ik zag op verschillende blogs boeken voorbij komen waarvan ik soms dacht: “Dat zou ik eigenlijk moeten lezen”. Jawel, het ging kriebelen. Ik wil bijvoorbeeld absoluut het boek lezen dat Viggo Waas en Peter Heerschop schreven (“Infarct”, ik zag de documentaire). En er zijn nog wel wat boeken voorbij gekomen, o.a. bij Bettie, waar ik nieuwsgierig naar ben.
Dus toen we laatst in de stad waren vanwege de Weversmarkt en er zowat langs kwamen, maakten we even een tussenstop bij de bibliotheek. Ik had mijn oude pasje mee en werd heel vriendelijk door een medewerkster geholpen. In de computer kon ze zien dat ik in 2010 😮 voor het laatst iets geleend had. Ik leende toen op een locatie in de buurt van mijn werk. Mijn pasje werd op kosten van de bieb vernieuwd 😊, mijn e-mailadres en telefoonnummer aangepast en ik werd een beetje wegwijs gemaakt. Heel ingewikkeld was het allemaal niet hoor, maar je moet het even weten hè…
En nu is het wachten op het boek van Viggo Waas en Peter Heerschop, het is besteld!

heftig, maar echt mooi

We kijken de laatste tijd wat minder tv dan voorheen. Wel het nieuws, maar verder staat hij dus ook vaak uit. Maar zondag keken we bij MAX “Infarct”, een documentaire over het herseninfarct van Viggo Waas en de weg naar herstel. Ik was moe en het werd me net te laat om het uit te zien, maar het was zo prachtig gemaakt, ik móest het de volgende dag afkijken en dat deed ik, op de laptop. Wat een heftig verhaal en wat ontroerend ook, ik heb wel een traantje gelaten hoor. Viggo Waas heeft er met Peter Heerschop ook een boek over geschreven en daar lazen ze delen uit voor. Ik heb het op mijn verlanglijstje gezet.

Als het goed is kun je de uitzending hier terugkijken: klik!

allemaal appeltaart!

Kennen jullie het boekje “Allemaal appeltaart!”? We leenden het in de bieb vroeger en ik las het aan onze kinderen voor. Het ging om een gezin waar de moeder telkens hulp vroeg, voor het verzorgen van een appelboompje, het plukken van de appels enz. Maar niemand had ooit tijd. Behalve toen de moeder appeltaart had gebakken van de appeltjes, toen wilde iedereen wel… 😊

Het boekje is niet meer te koop, zelfs tweedehands kon ik het niet vinden, maar ik  moet er altijd aan denken als ik zelf appeltaart maak. Zoals afgelopen week, toen ik koffievisite kreeg maar vergeten was om “iets voor erbij” te kopen. Gelukkig had ik alle ingrediënten in huis. We hebben er lekker van gesmikkeld. 😋

een boek!

Het is denk ik wel bekend dat ik niet zo’n lezer ben, maar nu heb ik toch warempel een boek gelezen! Ik kreeg het met Kerst dus het heeft een poosje gelegen, maar het ging mee op onze korte vakantie en thuis las ik het in een paar dagen verder uit. Hoe ik aan de titel ben gekomen weet ik niet meer. De eerste druk is al van 2024 en ik las de achtste, een recensie zal het dus niet geweest zijn. Het is een waargebeurd verhaal, een beetje tussen aanhalingstekens, want de auteur heeft wel het een en ander naar haar hand gezet. Dat legt ze allemaal uit achterin het boek. Het heeft me enorm geboeid.

Wij zijn twaalf jaar geleden in Veenhuizen geweest, hebben daar ook het museum bezocht, en tot nu toe heb ik altijd gedacht dat het daar nog niet zo slecht geweest moet zijn, voor die tijd. Daar denk ik nu wel anders over… 

Deze samenvatting heb ik van de site van bol gekopieerd:

De adembenemende historische roman De vondeling van Veenhuizen van bestsellerauteur Patricia Snel begint in Amsterdam, 1824. De wezen Karel en Lize worden per beurtschip overgebracht naar de kinderkolonie van Veenhuizen. Nadat hun moeder is overleden en hun vader naar het krankzinnigengesticht is gestuurd, staan ze er helemaal alleen voor.

In Veenhuizen is alles anders: het Drentse landschap, de mensen, het straffe dagelijkse regime. Karel en Lize worden met honderden andere kinderen aan het werk gezet. Ze kunnen maar moeilijk wennen aan het slechte eten, de strenge opzieners en de vele regels. Als ze een voorzichtige vriendschap met de geharde Neeltje hebben gesloten, smeden ze samen een plan: proberen te ontsnappen uit Veenhuizen. Een plan dat grote gevolgen zal hebben voor hun toekomst… Voor de lezers van Het pauperparadijs en Simone van der Vlugt.