naïef

Ik heb wel eens een bedragje overgemaakt via een sms-je, naar de Nierstichting geloof ik. Voor zoiets, eenmalig een klein bedragje overmaken, ben ik wel te porren hoor. Alleen was het wel een beetje naïef van me om te denken dat het daarbij zou blijven, want ze hebben wel gelijk je telefoonnummer natuurlijk. De manier waarop ze je dan aan de haak proberen te slaan daarvan gaan mijn haren overeind staan: maar u vindt toch ook dat… en dan wordt de toekomst van heel de wereld, je kinderen en kleinkinderen erbij gesleept om jou maar binnen te slepen. Dat vind ik tamelijk agressief en dáár word ik dus weer agressief van. Nee, ze hebben me niet binnen kunnen hengelen. 

Maar wat heb ik daar nou van geleerd? Niet zo veel helaas, hahaha. Want kort geleden heb ik een paar weken gratis het Parool mogen lezen, dankzij een actie die via abonnees liep. Van mijn lieve buurvrouw (echt een lieverd hoor!), die ik niks kwalijk neem (echt niet hoor!), kon ik een kaart krijgen waarmee ik me kon aanmelden. Daar had ik wel oren naar. En dan moet je natuurlijk je telefoonnummer invullen… verplicht… Ik had het kunnen weten… Ik moet zeggen dat ik het Parool een hele goede krant vind en het was ook wel weer eens lekker om een Amsterdamse krant te lezen. Af en toe dan he, want ik kwam er op de een of andere manier toch te weinig aan toe, helaas. En dat heb ik afgelopen week voor de derde keer geprobeerd duidelijk te maken aan een Parool-medewerker.

Geeft niet hoor, ik sla ze wel van me af, maar het was wel een beetje naïef van me.