telefoonherinneringen

Bettie schrijft dagelijks in haar blog en over heel wat meer onderwerpen dan ik, en soms word ik door haar dan op ideeën gebracht. Dat had ik dus een poos geleden, toen ik haar ‘post’ over het verdwijnen van het telefoonboek las, en wat er allemaal veranderd is op het gebied van telefoneren. En dan borrelen er zomaar wat herinneringen naar boven…

Ik ben telefoniste geweest bij Elsevier (nooit meer zo veel linkse mensen gezien bij een zó rechts bedrijf…). Direct na de havo kwam ik daar werken, aan de Jan van Galenstraat in Amsterdam. We hadden een telefooncentrale van Philips, met zowel een rijtje druktoetsen als een draaischijf, en voor binnenkomende lijnen weer een ander rijtje schakelaars. En er zat ook een hoorn aan. “Bedieningstafel UB” vond ik op internet, met een met bruin linoleum (denk ik) bekleed blad, zoiets:

Ik heb ‘m jaren later, toen ik als herintreder stage liep bij Philips, nog als museumstuk in hun gebouw aan de Holenweg zien staan... In de centrale achter onze werkkamer stonden rijen met stellingen met draadjes enz. die voor de verbindingen zorgden. 

Er werd veel naar het buitenland gebeld, ook privé/clandestien want ach wat deed je in die tijd je als je lieve Israëlische collega haar moeder miste, dan zette je haar even in een kamertje apart en belde je haar moeder voor haar…

Veel nummers van drukkerijen en andere zakelijke contacten wisten we uit ons hoofd, daar kwam geen telefoonboek aan te pas. Op maandag was het altijd hartstikke druk bij de abonnementenafdeling, dan belden de mensen die hun blad niet ontvangen hadden. En er werd tussen de bedrijven door gebreid, gehaakt en geborduurd. Want als het even niet zo druk was dan kon en mocht dat. Wat een tijd…

Ik weet eigenlijk niet meer wat voor telefoon we thuis hadden, maar mijn vader had in zijn bedrijf een hangende telefoon. Zoiets als op het eerste plaatje, maar dan in het zwart, want in een garagebedrijf is wit niet zo handig natuurlijk J. Nog lang niet iedereen had ook al telefoon thuis, mijn tante bijvoorbeeld ook niet. Zij had een bijzondere bloedgroep en was donor en als zij met spoed nodig was dan werden wij gebeld en liepen we naar haar huis om haar te waarschuwen dat ze werd verwacht. Kun je je hier nog iets bij voorstellen als je nu om je heen kijkt?

Dit soort herinneringen komen er boven als ik zo’n stukje op jouw blog lees Bettie, heel inspirerend J!