Prinsenhof

Bettie schreef laatst op haar blog een stukje dat mij aanzette tot het schrijven van dit stukje.

Het begon allemaal met een postzegel, een die zij ontvangen had op een kaart die op haar mat was gevallen. Die postzegel dus, daar kwamen reacties op over de herkomst en dergelijke. Bettie schreef er een leuk en interessant stukje over, kijk hier maar. Zij schreef dat de ontwerper, Chris Lebeau (grappige naam als je er over nadenkt), ook de muurschildering heeft gemaakt in ‘trouwlocatie eerste klasse’ het Prinsenhof. Dat was in het oude stadhuis van Amsterdam, tegenwoordig hotel The Grand en nog steeds trouwlocatie. Wij zijn daar in 1975 getrouwd dus ik heb de trouwfoto’s er eens bij gepakt en jawel hoor, je kon de muurschildering er op zien. Natuurlijk niet in zijn geheel, maar toch, goed te zien. Indertijd had je helemaal niet door hoe mooi het wel niet was maar als ik nu de foto’s bekijk was het toch een prachtige locatie.

Chris Lebeau was trouwens een veelzijdig kunstenaar. Hij maakte o.a. ook glas, dat heb ik altijd zulk fascinerend materiaal gevonden! Op Wiki kun je iets meer over de kunstenaar lezen. En als je verder op internet zoekt vind je nog veel meer. Ik vond onder andere een foto waarvan een deel op de trouwfoto te zien is. 

Die foto vond ik hier:

By Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=24144224

heerlijke avond

We hebben onze trouwdag eigenlijk altijd gevierd, geen jaar overgeslagen. Niet dat we nou grote feesten gaven, maar bijvoorbeeld toen de kinderen klein waren, aten we op onze trouwdag wat uitgebreider of we gingen gourmetten of fonduen. De koperen bruiloft (12,5j r) vierden we wat uitgebreider, met een feestje thuis, en zilver (25) en robijn (40) met een feestje in een restaurant. Toen de kinderen groter waren gingen we uit eten met ze en vanaf dat de kleinkinderen geboren waren kwam het hele spul weer bij ons eten. Niet per se op de dag zelf, dat komt niet altijd handig uit natuurlijk. Maar dan gaan we wel met z’n tweetjes uit eten. 

Gisteren, de 45^e huwelijksverjaardag, zijn we samen naar restaurantKroft geweest en we hebben genoten! Echt een avondje uit in een mooie ‘ambiance’, zonder dat het al te deftig of ongemakkelijk werd. Vriendelijke bediening, en behalve erg lekker ook nog ‘mooie bordjes’. En een amuse vooraf, heerlijke verrassing, jummie. De menukaart op de site komt alleen niet overeen met de kaart in het restaurant, dus van tevoren uitkiezen had weinig zin, hahaha. Niks erg want echt, wat ik al zei, we hebben genoten. En binnenkort gaan we nog met de hele bups ergens pannenkoeken eten J

het is weer gelukt!

We hebben het weer geflikt: Vandaag zijn we 45 jaar getrouwd en dat vieren we met onze eigen ‘traditie’: een lekker flesje voor Rob en een boeket voor mij. J Verder proberen we er een mooie dag van te maken. We hopen op een later moment nog met de kinderen en kleinkinderen ergens een klein feestje te vieren. Polonaise met een man of dertig zit er niet in dit jaar ;P maar dat was eerlijk gezegd toch al niet onze bedoeling hoor, hahaha.

voorkant-achterkant en grandma’s motto

Hier zijn weer wat voor- (alleen de gelprint) en na-foto’s van de gellimini waar ik mee bezig ben. Ik kan niet het geduld opbrengen om pas foto’s te plaatsen als het hele boekje af is hoor, hahaha. Dit zijn de voorkant en achterkant van de gellimini, en weer een de pagina, met een spreuk waar veel oma’s zich wel in herkennen denk ik ;P

Het is trouwens iedere keer wel een dingetje om de kleuren van de foto’s goed te krijgen. Waar het aan ligt weet ik niet maar ook als ik twee foto’s vlak na elkaar neem, allebei zonder flits, dan nóg vallen de kleuren bij de één vaak anders uit dan bij de ander.

Als je alle blogstukjes van dit boekje achter elkaar wilt zien kun je op ‘gellimini’ klikken bij de ‘tags’ hier onder het stukje.

het begin is er: boekje met gelli-prints

Dit is een boekje dat ik van de week gemaakt heb, met achtergrondjes van gelli-prints. Heerlijk om te doen en ik had op Youtube een filmpje gezien van Birgit Koopsen over zo’n boekje, waarbij je het zo kunt binden dat je een afgedrukte pagina in zijn geheel ziet. Simpel eigenlijk: de pagina’s dubbelvouwen en op elkaar plakken. In dat filmpje werd ook kinesiology tape gebruikt om de rug af te werken, en laten ze dan nou bij de Action verkopen! Rob heeft een paar rollen voor me meegenomen toen hij daarheen moest, ik kan járen voort, hahaha.

Maar goed, ik heb dus A4-tjes van 120grs papier in vieren gesneden en daar afdrukjes op gemaakt en zo’n boekje in elkaar gezet. Je kunt wel zien dat zelf snijden en dan in elkaar plakken niet altijd helemaal recht gaat, dat schuiven we maar onder het motto ‘embrace imperfection’. (Hmmm, ik weet ineens een titel voor het boekje…) Sommige van de plaatjes en afdrukjes die ik er hier en daar al bij gevonden heb, heb ik al jaren. 

De eerste pagina is af. Tenminste, dat denk ik, want soms ben ik bang dat ik er tevéél aan frunnik en soms denk ik achteraf ‘er had nog wel iets bij gekund’. Maar dat zien we nog wel. Voor nu kan ik je dit alvast laten zien. De achtergrond zoals hij was laat ik ook zien, daarna is er nog het een en ander aan toegevoegd met o.a. stempels en sjablonen. Wordt vervolgd…

toch niet wéér een recept he…!

Ja sorry hoor, hahaha, ik kook graag en de laatste tijd hebben we nogal wat recepten uitgeprobeerd. Ik ben een fan van de AH-recepten, maar ook in de blaadjes van de andere supermarkten, de ‘Boodschappen’ bijvoorbeeld, kom ik leuke dingen tegen. En ik zie wel eens wat voorbij komen op Facebook en Pinterest. Laatst ontdekte ik de ‘Smaakmenutie’ op FB en die hebben ook zo veel lekkers op hun site staan. Afgelopen maandag heb ik hun ‘kip romana’ gemaakt. Ze vertelden er ook iets bij over de oorsprong. De Italianen eten het met brood en olijven, maar zij hadden een variant met pasta gemaakt. Dus ik, eigenwijs als ik ben, heb voor de Italian Way gekozen en er dus geen pasta bij gegeven maar ciabatta en stokbrood, kruidenboter, olijven en tapenade. Voor de kleinkindjes een aangepaste versie met kipgehaktballetjes. En het was me toch lekker! Gelukkig had ik veel te veel, dus er staat een knappe portie in de vriezer voor een volgende keer. Misschien dat ik het dan wel met pasta maak. Dit is het recept:

KipRomana
Personen: 3-4  Bereidingstijd: 45 min

INGREDIËNTEN
450-500 g kipdij of kipfilet
400 g tomatenblokjes (1 blik)
200 g pasta naar keuze
80 g prosciutto
3 paprika's (geel en/of rood)
2 tenen knoflook
2 blaadjes laurier
1/2 kip bouillonblokje
2 el kappertjes
1 tl gedroogde oregano
1 tl gedroogde tijm
100 ml witte wijn
verse peterselie en evt. Parmezaanse kaas

ZO MAAK JE HET
Snijd 450-500 g kipdij of kipfilet in hapklare stukken en bestrooi met zout en peper.
Bak de stukjes kip in een scheutje olie rondom bruin in 7-10 minuutjes. De kip hoeft nog niet door- en door gaar te zijn. Haal uit de pan en zet even (afgedekt) apart.
Snijd ondertussen 2 of 3 paprika’s in reepjes of blokjes en snijd eveneens 80 g prosciutto (rol de plakjes op en snijd reepjes). Hak ook alvast 2 tenen knoflook fijn.
Doe de paprikareepjes in de pan samen met de prosciutto en bak al omscheppend ongeveer 5 minuten, totdat de prosciutto licht crispy is. Voeg ook de knoflook toe en bak een minuutje mee.
Voeg nu 1 blik tomatenblokjes toe samen met 1 tl gedroogde oregano en 1 tl gedroogde tijm. Roer alles even goed door elkaar.
Voeg vervolgens 100 ml witte wijn toe samen met 100 ml heet water en een 1/2 verkruimeld kip bouillonblokje. Breng tegen de kook aan en voeg de kip weer toe aan de pan. Voeg ook 2 blaadjes laurier toe.
Laat op matig vuur 20-25 minuten pruttelen met het deksel schuin op de pan. De laatste 10 minuten van de pan zodat de saus kan indikken.
Serveer met een pasta naar keuze, verse kappertjes, peterselie en eventueel Parmezaanse kaas. 

Of met ciabatta, kruidenboter, tapenade, olijfjes… ;)

getest

Woensdagmiddag leek het wel of ik een beetje verkouden werd. Af en toe wat niezen en snotteren, en dan weer een paar uur niks aan de hand, dus tja, wat doe je dan… Ik belde ’s avonds het nummer van de GGD maar vond mezelf toch een twijfelgeval en heb het maken van een afspraak nog even uitgesteld. Daar werd ik toch behoorlijk zenuwachtig van. Je wilt niemand in gevaar brengen maar ook niet onnodig een test laten doen. Gek is dat toch dat je vaak beter weet wat een ander moet doen in zo’n geval dan wanneer het jezelf betreft. Ons weekendje Texel speelde ook in mijn achterhoofd. Ja, jammer als dat niet door zou gaan maar je kunt er natuurlijk niet heen als je aan het snotteren bent. Dan willen ze je daar niet hebben. Dan kun je maar beter eerder dan later testen om evt. op tijd te kunnen afzeggen. Donderdagochtend was het niet beter dus toen toch een afspraak gemaakt voor dezelfde avond. Die was een beetje vervelend maar best te doen. We hebben het hotel gemaild of doorschuiven (tweede keer, na april) nog mogelijk was en de restaurants afgezegd. Het hotel mailde terug dat ze – en dat begrijpen we helemaal – niet meer kosteloos doorschuiven. Het is een klein hotel dat door twee man gerund wordt, en ik denk dat je dan wel wat sneller door je reserves heen bent. We hebben afgesproken dat dan de reservering maar moest vervallen. Als de uitslag binnen was en hij was negatief, dan konden we een nieuwe afspraak maken.

Als je alles van tevoren weet… tja, dan hadden we hem beter kunnen laten staan want ik had de uitslag al na 21 uur! Maar de verwachting was 48 uur of misschien wel meer… Gelukkig was die goed, maar de kamer voor dit weekend was al weg helaas.